5 jaar lang heb ik gesprekken gehad met psychologen, vanwege verslaving aan dagelijkse bevestiging van mijn geliefde. Zonder die bevestiging heb ik een dag vol stress. Een trauma dat niet te doorbreken lijkt. “probeer eens brainspotting” werd mij geadviseerd. “Brainspotting??” dacht ik sceptisch… maar de nood was hoog!
Ik ontmoet Mart, een vrouw met vrolijke krulletjes in haar haren.
Ik krijg een koptelefoon met geluiden op mijn oren. Daarbij concentreer ik mij op een aanwijsstok met een rood balletje die Mart voor mij houdt. Onwennig, wat moet ik er mee? Mart vraagt: “waar wil je aan werken?” “Ik wil een huis bij mezelf vinden” zeg ik. Na een poosje wellen er tranen op bij het geluid van de zee en de meeuwen. Ik denk aan mijn overleden man. Ik blijf kijken, sla soms mijn ogen neer. “Ik ben bij je” zegt Mart. “Waarom zegt ze dat?” denk ik wrevelig?
Na de sessie hebben we een gesprek. Is het de angst om door de ander verlaten te worden? Mart zegt: “het is belangrijk dat je jezelf niet in de steek laat”.
Tweede sessie:
Daar is het rode balletje weer, ik concentreer me op die punt. Ik luister naar de geluiden van de zee, de regen, het onweer…. Ik ben doodmoe daarna. “Je hebt hard gewerkt” zegt Mart. Dat besef ik niet eens, maar neem wel mijn rust, lang uit op de bank.
De volgende dag reageert mijn lichaam, alsof er iets met mijn hart gebeurt. Maar er gebeurt nog meer. Het is alsof het laatste stukje van de puzzel in elkaar past. Ik kan het niet verklaren of verwoorden, maar de drang naar bevestiging is verdwenen.
Ik zie mijzelf. Ik heb ineens weer vertrouwen in mezelf. Ik leef mijn leven. Hoe is dit uit te leggen, dit gevoel van rust en vrede en vrijheid in mijzelf?
Ik ben verwonderd en dankbaar,
Ik ontmoet Tiny. Welkom Tiny! Ik ben eindelijk thuis.
Tiny